آبرو

مفهوم واژه «آبرو»، نزد همگان آشکار است. همچنین، کمتر کسی است که قدر و ارزش آن را نداند و با تمام وجود در اندیشه حفظ آن نباشد.

حتی آنان که اهل ریا و خودنمایی اند، گرچه در بیراهه گام برمی دارند، یکی از انگیزه های اصلی این عملشان، اثبات آبرومندی خویش نزد دیگران است. باز به خاطر حفظ آبروست که انسان ها، بسیاری از گناهان شان را در خلوت انجام می دهند. به هر حال، یکی از نگرانی های بزرگ هر انسان آبرومند، حفظ اعتبار خویش است.

نبی اکرم علیه السلام در مقام ترحم در حق آبرومندانی که از بد حادثه، آبروی خود را از دست داده اند، فرموده است: «بر سه گروه رحم کنید که از جمله آنها، آبرومند و عزیزی است که آبرو و عزت او از دست رفته است».

بسیاری از بزرگان، «آبروی رفته» را مانند «آب رفته از جوی» می دانند که هرگز باز نمی گردد. صائب تبریزی با اشاره به این تعبیر می گوید:

در حفظ آبرو ز گهر باش سخت تر کاین آب رفته باز نیاید به جوی خویش آبی است آبرو که نیاید به جوی باز از تشنگی بمیر و مریز آبروی خویش

«در زندگی انسان ارزش هایی وجود دارد که هرگز نباید آنها را از دست داد. ارزنده ترین این ارزش ها، اعتبار و آبروی انسان است. اگر از بین رفتن زندگی به منزله مرگ است، از دست دادن اعتبار و آبروی تان نیز به منزله پایان زندگی شما در جامعه است.

از دست دادن پول بد است، ولی موجب سرافکندگی نمی شود؛ چون شما در هر حال می توانید آن را جبران کنید، ولی اگر روزی نام نیک خود را از دست بدهید، بازیافتن آن بسیار دشوار است».

یکی از عواملی که سبب کم شدن آبرو می شود، خواهش و درخواست از مردم است. گرچه انسان ها به دلیل زندگی اجتماعی شان، به همکاری و همیاری با یکدیگر نیازمندند، خواهش و تمنای بی جا و غیرضروری، به ویژه از کسانی که ظرفیت لازم را ندارند، آبرو و حیثیت انسان را به خطر می اندازد و چه بسا آن را از میان می برد. از مولای متقیان علی علیه السلام در این زمینه نقل است:

آبروی تو، همانند چیزی جامد است که درخواست از دیگران، آن را قطره قطره [آب [می کند و از بین می برد. پس خوب بنگر که آبرویت را نزد چه کسی می نهی.

و چه زیبا و نیکو سروده است صائب تبریزی:

دست طمع که پیش کسان می کنی دراز پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش

/ 0 نظر / 15 بازدید