سحرخیزی

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ از یمن دعای شب و ورد سحری بود

آن گاه که خورشید، چهره خویش در پس نقاب شب فرومی کشد و ستاره ها یکی پس از دیگری، چشمک زنان، حجاب از چهره برمی دارند و دشت و صحرا را سکوتی مرموز فرا می گیرد و آدمیان خسته از حرص و تکاپوی مادی، در خوابی خوش و سنگین فرومی روند. آن گاه چشم هایی عاشق که خوف خداوند از بارش سرشک آن پیداست، در نیمه های شب به جست وجوی رحمت و رضای پروردگارش می گردند تا راهی به کوی دوست بیابند و جامی از کوثر دیدار بنوشند.

حضرت علی علیه السلام در وصف این عاشقان بی قرار چنین بیان می دارد:

شب ها پاهای خود را برای عبادت جفت می کنند. آیات قرآن را به آرامی و شمرده و شمرده تلاوت می کنند. با زمزمه آن آیات و دقت در معنی آنها، غمی عارفانه در دل خود می کارند تا دردهایشان را بدین گونه درمان سازند. هر چه از زبان قرآن می شنوند،مثل این است که به چشم می بینند. هر گاه به آیه ای از آیه های رحمت می رسند، بدان طمع می بندند و قلب شان از شوق لبریز می گردد و چون به آیه ای از آیه های قهر و غضب می رسند، مانند آن است که آهنگ بالا و پایین رفتن شعله های آتش دوزخ به گوششان می رسد و از خداوند آزادی خویش را می طلبند. آنها که چنین شب زنده داری می کنند، روزها مردانی هستند اجتماعی، بردبار، دانا، نیک و پارسا.

حافظا در کنج فقر و خلوت شب های تار تا بود وردت، دعا و درس، قرآن؛ غم مخور

از علامه طباطبایی رحمه الله نقل است:

چون به نجف اشرف برای تحصیل مشرف شدم، به خاطر خویشاوندی که با مرحوم آیت اللّه علی قاضی داشتم، گاه گاهی به محضر ایشان شرفیاب می شدم. تا اینکه [روزی [کنار درِ مدرسه ای ایستاده بودم که مرحوم قاضی از آنجا عبور می کرد. چون به من رسید، دست خود را روی شانه من گذارد و گفت: ای فرزند! دنیا می خواهی، نماز شب بخوان و آخرت می خواهی، نماز شب بخوان!

شهید مطهری درباره لذت سحرخیزی چنین می گوید:

ما یک سلسله لذت های معنوی داریم که معنویت ما را بالا می برد. برای کسی که اهل تهجد و نماز شب می باشد، این عمل برای او لذت بخش است. آن لذتی که یک نفر نمازشب خوان حقیقی و واقعی از نماز شب خودش می برد، از آن «العفو» گفتن ها می برد؛ هیچ وقت یک آدم عیاش نمی برد. لذت آن نمازشب خوان، خیلی عمیق تر، نیرومندتر و نشاط بخش تر است.

سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی دعای صبح و آه شب، کلید گنج مقصود است بدین راه و روش می رو، که با دلدار پیوندی

/ 0 نظر / 16 بازدید